กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
แววดูแคลนฉายวาบในดวงตาของจ้าวลี่เฉิน “แม่ อย่าเอาแต่สงสารคนอื่นทุกวันเลย บางทีนางอาจไม่ได้ต้องการให้แม่สงสารด้วยซ้ำ อีกอย่าง…ต่อไปแม่ก็จะรู้เอง”
ตามสัญชาตญาณแล้ว การตายของลุงใหญ่ต้องเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนั้นอย่างแน่นอน
เถียนฮวาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดเช่นนั้น แต่เมื่อคิดว่าครอบครัวของตนยังอยู่กันพร้อมหน้า แล้วนำไปเปรียบเทียบกับอีกฝ่าย ปราณอาฆาตที่เคยมีต่อตู้เยว่อิงก็เลือนหายไป
“เดี๋ยวแม่ไปทำบะหมี่ให้ลูกสักชาม”
“ไม่ต้อง ฉันไม่หิว ฉันจะไปหาย่า” เขาปฏิเสธเพราะไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยเพิ่ม
เถียนฮวามองลี่เฉินด้วยความปลาบปลื้ม ลูกชายของนางกตัญญูเสมอ เย็นนี้คงต้องผัดกับข้าวเพิ่มอีกสักหลายอย่างเพื่อบำรุงเขา ดูเหมือนเขาจะผอมลงไปเล็กน้อย…
ตอนนั้นเอง ตู้เยว่อิงก็เดินเข้ามา