ตอนที่ 70 อยู่ต่อ

จ้าวลี่เฉินแบกเสี่ยวเสี่ยวเดินไปทีละก้าว แม้เขาจะไม่ได้สวมเสื้อคลุม แต่เมื่อมีคนอยู่บนหลังกลับไม่รู้สึกหนาวอีก เสี่ยวเสี่ยวตัวเบามาก ดังนั้นแม้จะแบกเธอมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เขาก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อย

เสี่ยวเสี่ยวอยู่บนแผ่นหลังของเขา ดวงตาพร่ามัวมองไปข้างหน้า ถนนใหญ่ที่เงียบสงัดทำให้เธออยากร้องเพลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงเริ่มฮัมเพลงเบา ๆ …

ฤดูเหมันต์จากไปแล้ว ฤดูวสันต์มาเยือน ความรู้สึกไม่เคยละลาย หลงเหลือเพียงสายลมหนาว บุปผายังไม่ผลิบาน มีใครเข้าใจได้บ้าง สิ่งที่เหลืออยู่คือความฝันงดงามที่แตกสลายและไม่สมบูรณ์…