เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า แล้วพูดกับเขาอย่างสุภาพว่า “ไม่ต้องเรียกฉันแบบนั้นก็ได้ เรียกฉันว่าเสี่ยวเสี่ยวเถอะ”
เสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า ก่อนพูดกับเขาอย่างสุภาพว่า “ไม่ต้องใช้คำเรียกขานฉันแบบนั้น เรียกฉันว่าเสี่ยวเสี่ยวเถอะ”
เธอรู้สึกว่าการเรียกว่าคุณหมอทำให้ดูห่างเหิน เสี่ยวเสี่ยวจึงไม่ค่อยชอบให้คนอื่นเรียกเธอเช่นนั้น อีกทั้งวันนี้เย่เฉียวเซิงกลับเรียกเธอแบบนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเรียกเธอว่าคุณหมอหลี่ หรือว่าเขารู้แล้วว่าเธอคือโจวเสี่ยวเสี่ยว จ้าวลี่เฉินเป็นคนบอกเขาหรือ?
เธอรู้สึกว่าคำเรียกขานว่าหมอทำให้คนรู้สึกห่างเหิน เสี่ยวเสี่ยวจึงไม่ค่อยชอบให้คนอื่นใช้คำเรียกขานเธอแบบนั้น ยิ่งวันนี้เย่เฉียวเซิงยังใช้คำเรียกขานเธอเช่นนี้ ก่อนหน้านี้เขาเรียกเธอว่าหมอหลี่มาตลอด หรือว่าเขาจะรู้แล้วว่าเธอคือโจวเสี่ยวเสี่ยว เป็นจ้าวลี่เฉินที่บอกเขาอย่างนั้นหรือ
“เอ่อ เราออกไปคุยกันข้างนอกสักครู่ได้ไหม ตรงนี้มีคนเดินผ่านไปมา ไม่ค่อยสะดวก” น้ำเสียงของเย่เฉียวเซิงแฝงความอ้อนวอนเล็กน้อย
“เอ่อ ออกไปคุยกันข้างนอกสักพักได้ไหม ที่นี่คนเดินเข้าเดินออกตลอด ไม่ค่อยสะดวก” น้ำเสียงของเย่เฉียวเซิงแฝงด้วยการวิงวอนเล็กน้อย
เสี่ยวเสี่ยวคิดว่าเขาจะพูดเรื่องอาการบาดเจ็บของเย่เฉียวอัน จึงพยักหน้า ล็อกประตูเรียบร้อย แล้วทั้งสองก็เดินไปยังลานกว้างที่อยู่ไม่ไกลจากชั้นล่าง
เสี่ยวเสี่ยวคิดว่าเขาคงจะพูดเรื่องอาการบาดเจ็บของเย่เฉียวอัน จึงพยักหน้า ล็อกประตูเรียบร้อย แล้วเดินไปยังลานกว้างที่อยู่ไม่ไกลจากชั้นล่างพร้อมกับเขา