บทที่ 343. ข้าเรียกเจ้าว่าเถ้าแก่ เจ้าเรียกข้าว่าท่านพ่อ

บทที่ 343. ข้าเรียกเจ้าว่าเถ้าแก่ เจ้าเรียกข้าว่าท่านพ่อ

กงซูอวิ๋นพูดต่อไม่ออกแล้ว

ช่วงเวลาที่ถูกผู้คนดูแคลน ถูกครอบครัวของหญิงคนรักดูถูก เป็นบาดแผลในใจเขา

ความโดดเดี่ยวที่ต้องเผชิญหน้ากับคนทั้งโลกเพียงลำพัง มีเพียงแบบแปลนและชิ้นส่วนอันเย็นชาเป็นเพื่อน ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเจียนตายทุกครั้งที่นึกถึง

บรรยากาศในห้องโถง เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยไปชั่วขณะ

แต่ก็แค่ชั่วขณะเดียวเท่านั้น

"เฮ้อ... มิน่าล่ะ"

จู่ๆ เฒ่าจ้าวก็ถอนหายใจยาว ทำลายความเงียบ:

"มิน่าล่ะ เราสองคนถึงคุยกันถูกคอ ที่แท้... ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

โอวหยางเจิ้งมองเขาอย่างงงๆ