กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 336. ครอบครัวสุขสันต์ เพียงชั่วความคิดก็ก้าวข้ามขีดจำกัด
เมื่อเงาร่างที่เฝ้าฝันถึง ในที่สุดก็ปรากฏชัดเจนแก่สายตา
หัวใจของซูฉานจิ้งและเสิ่นจืออิน ก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเบา ๆ
ความรู้สึกคิดถึงและเป็นห่วงที่หนักอึ้งราวกับใบไม้ร่วงทับถมในหุบเขาลึกมาหลายวัน บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาร้อนผ่าวเอ่อล้นขอบตา
ยังไม่ทันที่ทหารยามจะตั้งสติได้ ทั้งสองนางก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว รีบถลกกระโปรงวิ่งออกไปจากห้องรับรองอย่างรวดเร็ว
เซียวจวินหลินพลิกตัวลงจากม้า ยังไม่ทันได้ปัดฝุ่นผงบนตัว ร่างอ่อนนุ่มสองร่างที่ส่งกลิ่นหอมต่างกัน ก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาทั้งซ้ายและขวา
"ท่านพี่!"
เสิ่นจืออินซุกใบหน้าลงบนแผงอกของเขา ความคิดถึงที่เก็บซ่อนมานานแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาที่ไหลไม่หยุด ชุ่มเสื้อตรงหน้าอกของเขาอย่างรวดเร็ว
นางพูดอะไรไม่ออก ได้แต่กอดเขาไว้แน่นด้วยแรงทั้งหมดที่มี ราวกับว่าถ้าปล่อยมือ เขาจะหายไปอีกครั้ง
ส่วนซูฉานจิ้งนั้น กลับรู้สึกสงสารมากกว่า