บทที่ 327. วันนี้ เปิ่นหวังจะปักธงทัพเจิ้นเป่ย ให้เต็มด่านอู่ซุย

บทที่ 327. วันนี้ เปิ่นหวังจะปักธงทัพเจิ้นเป่ย ให้เต็มด่านอู่ซุย

[จือสิง สหายรัก เมื่อเห็นจดหมายก็เหมือนเห็นหน้า]

[นึกย้อนไปเมื่อครั้งแรกพบ เจ้าและข้าถกเถียงเรื่องใต้หล้าในวันวิวาห์ของข้า ความรู้ความสามารถของเจ้า ปณิธานของเจ้า จวินหลินผู้นี้มิเคยลืมเลือน

ทว่าราชสำนักในวันนี้ มิใช่สถานที่ให้เจ้าและข้าได้แสดงฝีมืออีกต่อไป

เสาเรือนผุพัง หมาป่าครองเมือง เมืองหลวงกลายเป็นกรงขัง จิตใจกษัตริย์ไร้ซึ่งความเมตตา

ข้าตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว จะจากที่นี่ไป หวนคืนสู่แดนเหนืออันเป็นบ้านเกิด]

[จานฝนหมึกตวนเยี่ยนประจำตระกูล ที่เจ้ามอบให้ข้าในวันวิวาห์นั้น เป็นของล้ำค่าคู่ควรกับวิญญูชน แฝงความหมายอันสูงส่ง

การเดินทางขึ้นเหนือครั้งนี้ ต้องกรำแดดกรำฝน เกรงว่าจะกระทบกระเทือนจนแตกหักเสียหาย ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่จวินหลินปรารถนาเลย