กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 317. ชาติหน้า จำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับคนของข้า
"เซียวจวินหลินน่ะเรอะ?"
อู๋เทียนหลงราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาปาจอกทองคำในมือลงพื้นอย่างแรง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"มันจะกล้ามาเรอะ? มันจะเอาปัญญาที่ไหนมา! ป้อมอูเจียของข้านี่ มันสร้างอยู่บนหน้าผา เป็นเต่าเหล็กกล้า! สามด้านเป็นหน้าผาชัน อีกด้านเป็นหุบเหวลึก มีแค่ทางเดินเลียบหน้าผาแคบ ๆ ทางเดียวที่เข้าออกได้! ทหารไม่กี่หมื่นของมัน แค่จะยกทัพมาตีป้อมยังลำบากเลย แล้วยังคิดจะมาช่วยคนอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!"
"อีกอย่างนะ!" เขาเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูถูกถึงขีดสุด