บทที่ 307. น้าสาวผู้อาภัพของซูฉานจิ้ง

บทที่ 307. น้าสาวผู้อาภัพของซูฉานจิ้ง

เซียวจวินหลินไม่ได้ปรายตามองคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินตรงไปหาสองสามีภรรยาตระกูลซูที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ประคองพวกเขาให้ลุกขึ้นจากพื้นด้วยตัวเอง น้ำเสียงอ่อนโยน ไม่มีร่องรอยของการตำหนิใด ๆ

"ลุกขึ้นเถิดขอรับ..."

น้ำเสียงที่คุ้นเคยของเซียวจวินหลิน เจือไปด้วยความอ่อนโยนที่ห่างหายไปนาน ซึ่งถูกกาลเวลาช่วยขัดเกลา ทำให้สองสามีภรรยาตระกูลซูกลั้นน้ำตาไว้ไม่อีกต่อไป

พวกเขามองดูลูกเขยผู้มีบุคลิกสง่างามและมีอำนาจบารมีล้นฟ้าตรงหน้า แล้วนึกย้อนไปถึงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ของตัวเองในอดีต ความรู้สึกเสียใจ ละอายใจ ซาบซึ้งใจ และขมขื่น... หลากหลายความรู้สึกปะปนกันไปหมด กลายเป็นน้ำตาอุ่นร้อนสองสาย ไหลพรั่งพรูออกมา