บทที่ 301. เงินทองและเสบียงคืออาวุธ

บทที่ 301. เงินทองและเสบียงคืออาวุธ

เซียวจวินหลินไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ในทันที

ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นของเขากวาดมองเหล่าขุนพลที่กำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดงอยู่ในกระโจมอย่างสงบนิ่ง เขาไม่ทั้งเห็นด้วยและไม่ทั้งคัดค้าน

หลังจากผ่านการอาบเลือดและไฟมาตลอดทาง ซื่อจื่อหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองและแผ่รังสีอำมหิตในอดีต บัดนี้กลับมีบุคลิกที่สุขุมและเก็บงำประกายมากยิ่งขึ้น

ความห้าวหาญนั้นไม่ได้จางหายไปไหน แต่เปรียบเสมือนอาวุธวิเศษที่ซ่อนอยู่เนียนกริบภายใต้เปลือกนอกที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำไร้คลื่น จะเผยให้เห็นถึงคมดาบที่สามารถสั่นสะเทือนฟ้าดินได้ ก็ต่อเมื่อมีแววตาสาดประกายวูบวาบออกมาเป็นครั้งคราวเท่านั้น

เขาเพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย เป็นเชิงส่งสัญญาณให้ร่างอันเยือกเย็นที่อยู่ข้างกาย

จี้กวนหนานเข้าใจความหมาย จึงก้าวเดินออกมาช้า ๆ