​บทที่ 221.ท่านนักบุญหญิง เลิกสงวนท่าทีได้แล้ว

บทที่ 221.ท่านนักบุญหญิง เลิกสงวนท่าทีได้แล้ว

หวังเยียนหนิงพูดพลางแอ่นอกขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองมาก็เปลี่ยนเป็นหยาดเยิ้มยั่วยวน การกระทำเช่นนี้ บ่งบอกความหมายได้อย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดๆ

นางรู้ดีว่า ชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้ประตูดินของเซียวจวินหลินนั้น โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง ใครๆ ก็รู้กันทั่ว ตัวนางเองก็ทั้งสวยทั้งหุ่นดี แถมยังมีศักดิ์เป็นถึงผู้อาวุโสของเขาอีก ความตื่นเต้นเร้าใจจากการทำเรื่องต้องห้ามแบบนี้ ผู้ชายหน้าไหนจะอดใจไหว?

ขอแค่นางอ่อยจนเขายอมหลับนอนด้วยได้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะไม่ยอมคืนดีด้วยแล้วล่ะ!

ทว่า สิ่งที่นางได้รับ กลับไม่ใช่ความปรารถนาอย่างที่คิด แต่เป็นเพียงเสียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

“หึ”

ในดวงตาของเซียวจวินหลินไม่มีแม้แต่ความรังเกียจหรือดูแคลน มีเพียงความเมินเฉยอย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น