​บทที่ 207.ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

บทที่ 207.ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

ครึ่งชั่วยามต่อมา

จวนองค์ชายเจ็ด

เจียงป๋อเอนกายพิงพนักเก้าอี้นุ่มอย่างเกียจคร้าน นั่งฟังรายงานจากลูกน้อง รอยยิ้มที่มุมปากฉายแววเสียดายที่ยังสนุกไม่สุด “นังนั่นตายแล้วรึ? จิ๊ ข้ายังเล่นไม่หนำใจเลยนะ”

เขายกจอกเหล้าขึ้นซดรวดเดียวหมดจด ช่างสำราญใจเสียนี่กระไร

“จะโทษ ก็ต้องโทษผัวแกที่อยู่กองทัพเจิ้นเป่ย ดันเลือกนายผิดเอง!”

ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับรสนิยมวิปริตที่ชอบทรมานผู้หญิงจนตายอยู่นั้น ลูกน้องคนสนิทก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน

“องค์ชาย ใต้เท้าหลงจ้านกลับมาแล้วพะยะค่ะ”

“อ้อ? ให้เขาเข้ามาสิ” เจียงป๋อตอบรับอย่างเกียจคร้าน ขี้เกียจแม้แต่จะขยับตัว

ในสายตาของเขา หลงจ้านก็เป็นแค่หมาผู้ซื่อสัตย์ตัวหนึ่งที่แม่ของเขาเลี้ยงไว้เท่านั้น ต่อให้เคยเป็นถึงประมุขพรรคพันธมิตรยุทธภพผู้ยิ่งใหญ่ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสองแม่ลูกของเขา ก็เป็นได้แค่หมาที่เรียกให้มาก็มา ไล่ให้ไปก็ไปเท่านั้นแหละ