​บทที่ 187.ร้อนใจช่วยบุตร ฉวยโอกาสกอบโกย

บทที่ 187.ร้อนใจช่วยบุตร ฉวยโอกาสกอบโกย

องค์ชายห้าเพียงแค่จ้องมองนางนิ่งๆ แววตาเย็นชาปราศจากความหวั่นไหวใดๆ ราวกับกำลังมองดูคนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตนเลย

เขาค่อยๆ แกะมือของหมิงกุ้ยเฟยออก ท่าทางที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและห่างเหินนั้น ทำให้หัวใจของหมิงกุ้ยเฟยดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว

เมื่อเห็นว่าการอ้อนวอนไร้ผล ความโศกเศร้าบนใบหน้าของหมิงกุ้ยเฟยก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดในพริบตา ความน่าเกรงขามในฐานะพระสนมเอกหวนกลับคืนสู่ตัวนางอีกครั้ง

“เจียงฮั่น! เจ้าจะใจดำอำมหิตถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เจ้าอย่าลืมนะ ว่าตระกูลหมิงของข้ากุมเส้นทางหาเงินกว่าครึ่งของต้าเซี่ยไว้ ราชบัลลังก์ของฮ่องเต้มีความมั่นคงมาได้จนถึงทุกวันนี้ ตระกูลหมิงของข้าก็มีความดีความชอบไม่ใช่น้อย หากเจ้ากล้าแตะต้องรุ่ยเอ๋อร์แม้แต่ปลายก้อย ก็อย่าหาว่าพวกเราแตกหัก ถึงตอนนั้น ข้าจะคอยดูว่าตำแหน่งผู้สำเร็จราชการของเจ้า จะยังนั่งได้มั่นคงอยู่อีกไหม!”

เมื่อเห็นว่าองค์ชายห้ายังคงนิ่งเฉย รังสีอำนาจของนางก็อ่อนลงอีกครั้ง น้ำเสียงเริ่มเจือสะอื้น