กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 172.ขอแสดงความยินดีด้วยพะยะค่ะฝ่าบาท ที่ใกล้จะสำเร็จสุดยอดวิชาแล้ว
องค์ชายหกยอมถอดชุดขุนนางออกแต่โดยดี เผยให้เห็นเสื้อเกราะไหมสวรรค์ที่บางเบาดุจปีกจักจั่น ทอประกายรุ้งระยิบระยับอยู่ภายใต้แสงเทียน เขาค่อยๆ ถอดมันออกอย่างระมัดระวัง แล้วส่งมอบใส่มือพระมารดาอย่างทะนุถนอม
“เสด็จแม่ ให้ลูกไปส่งท่านที่วังเถอะพะยะค่ะ”
“ไม่ต้องหรอก เจ้าก็เหนื่อยมามากแล้ว ให้ทหารฝีมือดีสักกองไปส่งแม่ก็พอ”
เสียนเฟยพับเสื้อเกราะอย่างเบามือ แล้วเก็บซ่อนไว้ในอกเสื้ออย่างมิดชิด ส่งยิ้มอ่อนโยนให้
“เจ้าพักผ่อนให้สบายเถอะ แม่ยังต้องรอดูเฉินเอ๋อร์ของแม่ ก้าวขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์มังกรอันสูงสุดอยู่นะ”
เจียงเฉินซาบซึ้งใจยิ่งนัก พยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น
ไม่นาน เสียนเฟยก็ก้าวขึ้นรถม้าคันหรู มุ่งหน้ากลับวังหลวง ภายใต้การอารักขาของเหล่าทหารองครักษ์
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากจวนองค์ชายหก มุ่งตรงไปยังวังหลวง
แต่ยังไม่ทันถึงเขตวัง เสียนเฟยก็สั่งให้ทหารองครักษ์กลับไป “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ขืนยกโขยงกันไปเดี๋ยวจะรบกวนฝ่าบาทเปล่าๆ พวกเจ้ากลับไปที่จวนองค์ชายเถอะ”