​บทที่ 155.ท่านพี่ มานี่

บทที่ 155.ท่านพี่ มานี่

เซียวจวินหลินค่อยๆ ปิดกล่องไม้ลง

เขาไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด แต่กลับคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วอันเย้ายวนของซูเฟย

ใบหน้าของซูเฟยแดงซ่าน สัมผัสได้ว่าเซียวจวินหลินยังมีเรี่ยวแรงพร้อมจะทำศึกต่อ

นางรีบเอ่ยปากร้องขอความเมตตาทันที “ท่านซื่อจื่อโปรดเบามือหน่อยเถิด เมื่อครู่ข้า... หม่อมฉันแทบจะถูกท่านรังแกจนร่างแหลกสลายอยู่แล้ว! ประเดี๋ยวหม่อมฉันยังต้องอาศัยความมืดลอบกลับวังอีกนะเพคะ!”

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่เซียวจวินหลินก็มองออกว่า ซูเฟยก็เปรียบเสมือนผืนนาที่แห้งแล้งมานาน ย่อมโหยหาสายฝนชโลมดิน!

ก็แค่ไถคราดเบิกหน้าดินให้เต็มที่ไปเลยก็สิ้นเรื่อง!

……

รุ่งเช้าวันถัดมา ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก

เซียวจวินหลินในชุดรัดกุมสีดำขลับ ควบม้าตัวใหญ่ นำขบวนทหารองครักษ์มุ่งหน้าไปยังลานฝึกทหารของกองพันทหารม้า