กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 152.ข้าควรเรียกเจ้าว่าคุณชายเทียนเซี่ย หรือ เซียวจวินหลินดี?
ภายในตำหนักเสียนหนิง แสงไฟสลัวราง
องค์ชายหก เจียงเฉิน เดินวนไปเวียนมาในตำหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่จนตรอก รู้ดีว่าต้องฆ่าเซียวจวินหลินเพื่อสร้างความดีความชอบ แต่กลับไม่รู้ว่าจะฆ่าเซียวจวินหลินได้อย่างไร
“ไม่ได้... ขืนทำแบบนี้ไม่ได้แน่!” เขาหยุดเดินกะทันหัน ขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด
“ข้างกายเซียวจวินหลิน ต้องมียอดฝีมือระดับปรมาจารย์คอยคุ้มกันแน่ ในจวนอ๋องก็มียอดฝีมือซ่อนตัวอยู่เพียบ เราไม่มีโอกาสลงมือเลย!”
“เฉินเอ๋อร์ ใจเย็นๆ ก่อน”
เสียนเฟยที่นั่งตัวตรงอยู่บนตำแหน่งประธาน กำลังเขี่ยฝาถ้วยชาเล่น ใบหน้าของนางไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นและหนักแน่น
“เจ้าคิดจริงๆ หรือ ว่าหลายปีมานี้ แม่ไม่ได้เตรียมการอะไรไว้เลย?”
นางวางถ้วยชาลง ปรบมือเบาๆ สองครั้ง