​บทที่ 135.เย่เทียนเช่อ

บทที่ 135.เย่เทียนเช่อ

ความเงียบงันเพียงชั่วครู่ ถูกแทนที่ด้วยเสียงอื้ออึงที่รุนแรงกว่าเดิม

เสียงกระซิบกระซาบ เสียงอุทานตกใจ เสียงสูดหายใจลึก ดังระงมไปทั่ว

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น น้ำเสียงที่เปี่ยมพลัง ไม่ยอมก้มหัวให้ใครของเซียวจวินหลิน ก็ดังก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงอีกครั้ง

เขากวาดตามองฮ่องเต้บนบัลลังก์มังกร มองข้ามขุนนางทั้งราชสำนักที่กำลังตกตะลึง แล้วย้อนถามเน้นๆ ทีละคำ

“ปีนั้นหานซางบุกชายแดนเหนือของเรา เผาฆ่าปล้นชิง ทำชั่วทุกรูปแบบ หมู่บ้านที่พวกมันผ่าน ชาวบ้านถูกฆ่าล้างโคตรจนหมดสิ้น ในมือท่านพ่อของข้า เปื้อนเลือดไอ้พวกหมาหานซางมานับไม่ถ้วน ข้าจะเปื้อนบ้าง... มันจะเป็นไรไป?”