​บทที่ 130.อยากจะสู้? ก็มาสิ

บทที่ 130.อยากจะสู้? ก็มาสิ

“บังอาจ!”

ขุนพลเฒ่าผมขาวโพลนตบโต๊ะดังปัง ลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธ

แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เพื่อนขุนนางข้างๆ ก็รีบดึงแขนเสื้อเขาไว้แน่น กระซิบเตือนเสียงเครียด

“เซียงเฮ่อ! อย่าใจร้อน! ฝ่าบาทมีท่าทีต่อท่านซื่อจื่อยังไง เจ้าก็รู้ไม่ใช่เหรอ! ฝ่าบาทยังไม่ตรัสอะไร เจ้าจะออกไปเสนอหน้าทำไม? อยากลองดีกับฝ่าบาทรึไง!”

ร่างของขุนพลเฒ่าแข็งทื่อ เหลือบมองใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์บนบัลลังก์มังกร สุดท้ายก็ได้แต่หน้าแดงก่ำ นั่งลงอย่างฮึดฮัดขัดใจ

ขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรง ไม่มีใครกล้าออกหน้าอีกแม้แต่คนเดียว

ไม่ใช่ไม่กล้า แต่พวกเขากำลังรอคำสั่งจากฮ่องเต้