​บทที่ 128.น่าเสียดาย ที่เขาไม่ใช่โอรสของข้า

บทที่ 128.น่าเสียดาย ที่เขาไม่ใช่โอรสของข้า

ครึ่งชั่วยามต่อมา

เจียงจ้านคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้ด้วยสภาพเหมือนคนเสียสติ

รายงานสิ่งที่ตนเองค้นพบอย่างละเอียดยิบ

“เสด็จพ่อ ตอนที่ลูกไปถึง จวนอัครมหาเสนาบดีก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน ว่านฉีอันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ลูกค้นเจอสมบัติจากวังหลวงเหล่านี้ในห้องลับที่จวนของเขาจริงๆ พะยะค่ะ”

เขาเน้นเสียงตอนท้าย แสดงความเที่ยงธรรม “หากว่านฉีอันกระทำผิดกฎหมายจริง ขอเสด็จพ่อโปรดลงโทษอย่างหนัก!”

แสดงจุดยืน ‘ฆ่าญาติเพื่อผดุงธรรม’ เต็มที่

ฮ่องเต้มองดูอัญมณีล้ำค่าที่มีเฉพาะในวังหลวง ซึ่งทหารองครักษ์นำเข้ามาถวาย สีหน้ามืดครึ้มจนน่ากลัว