​บทที่ 109.คืนถิ่นเดิมกับฮองเฮา

บทที่ 109.คืนถิ่นเดิมกับฮองเฮา

“ข้าบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง!” หลี่เจาฮวากำลังหงุดหงิดใจ ตะคอกกลับไปโดยไม่ทันคิด

แต่วินาทีถัดมา นางก็รู้สึกว่าเสียงนั้นคุ้นหูชอบกล

นางเงยหน้าขวับ เห็นขันทีน้อยคนหนึ่งยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ที่ประตู

ชัดเจนว่าเป็นผู้ชายคนเมื่อคืน!

หลี่เจาฮวาลุกพรวดจากเก้าอี้ ความตกใจและหวาดกลัวทำให้นางอ้าปากจะร้องเรียกคนตามสัญชาตญาณ

“ร้องสิ” เซียวจวินหลินก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ราวกับเดินเล่นในบ้านตัวเอง

“จะให้ข้าช่วยตะโกนไหม? เอาให้ดังๆ เลย เรียกฮ่องเต้มาด้วย จะได้ครึกครื้นกันถ้วนหน้า”

เสียงขอความช่วยเหลือของหลี่เจาฮวาจุกอยู่ที่คอหอย นางชี้นิ้วสั่นระริกไปที่เซียวจวินหลิน