​บทที่ 100.ยุแยงตะแคงรั่ว

บทที่ 100.ยุแยงตะแคงรั่ว

ตาข่ายฟ้าดิน ไร้หนทางหนีรอด

ตาข่ายยักษ์ที่ชุบน้ำยาสูตรพิเศษมีความเหนียวแน่นเป็นเลิศ ไม่ว่าศิษย์สาววังร้อยบุปผาจะดิ้นรนอย่างไร ก็ล้วนเปล่าประโยชน์

ที่น่ากลัวยิ่งกว่า คือผงยาสีขาวที่โปรยปรายลงมาดุจพายุหิมะ

“นี่มันอะไรกัน?”

ศิษย์สาวบางคนร้องอุทาน แต่ก็สายเกินไป

ผงยานั้นมีกลิ่นหอมประหลาด พอสัมผัสผิวกายก็ละลายหายวับ ซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง

แทบจะในพริบตา ความร้อนรุ่มที่อธิบายไม่ถูกก็พุ่งขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย แขนขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรง แม้แต่แรงจะกำอาวุธก็อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว