​บทที่ 83.ข้าขอถวายฎีกาเอาผิดฝ่าบาท

บทที่ 83.ข้าขอถวายฎีกาเอาผิดฝ่าบาท

เช้าวันรุ่งขึ้น ยามเหม่า ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ แต่ถนนหินเขียวที่ทอดยาวสู่พระราชวัง กลับเต็มไปด้วยขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่มายืนรอเข้าเฝ้า

บรรยากาศอึมครึมและน่าขนลุก

เมื่อร่างของเซียวจวินหลินปรากฏขึ้น ขุนนางที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุด เงียบกริบทันที

สายตาทุกคู่ บ้างสงสาร บ้างเยาะเย้ย บ้างสมน้ำหน้า ต่างจับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว

วันนี้เขาสวมชุดขุนนางสีเรียบ ไร้เครื่องประดับหรูหรา เดินอยู่บนถนนพระราชวังอันกว้างใหญ่เพียงลำพัง ดูโดดเดี่ยวอ้างว้าง

คนที่เคยแย่งกันประจบสอพลอเขาในอดีต บัดนี้ต่างหลบหน้าหนีเหมือนเขาเป็นตัวเชื้อโรค

พรรคพวกขององค์ชายเจ็ดและแปด ยิ่งไม่ปิดบังความสะใจ ชี้ชวนกันนินทาเขาอย่างสนุกปาก