บทที่ 71.พอชักออกให้ก็โวยวาย

บทที่ 71.พอชักออกให้ก็โวยวาย

ยามจื่อ ราตรีมืดมิดดั่งน้ำหมึก

ลมกรรโชกแรงพัดผ่านถนนสายยาวของเมืองหลวง โคมไฟใต้ชายคาแกว่งไกวอย่างบ้าคลั่ง แสงเงาบนพื้นทอดยาวบิดเบี้ยวราวกับเงาผี

จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง ที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังแปะยันต์ทับปิดตาย กลับเงียบสงัดยิ่งกว่าเวลาใด

ไร้เสียงฝีเท้าลาดตระเวน ไร้เสียงเคาะบอกเวลา แม้แต่เสียงหมาเห่าก็ยังไม่มี

ลึกเข้าไปในจวน ซูฉานจิ้งนอนพลิกตัวไปมา ข่มตานอนไม่หลับ

การจัดวางกำลังป้องกันที่เฉียบขาดของเซียวจวินหลินเมื่อตอนกลางวัน และการปรากฏตัวของเหล่าองครักษ์เกราะดำที่เหมือนภูตพราย ทำให้จิตใจนางสั่นคลอนอย่างรุนแรง

เป็นครั้งแรกที่นางตระหนักได้ว่า ความลับของจวนอ๋องแห่งนี้ ลึกล้ำกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก