​บทที่ 60.ถึงตาเจ้าแล้ว เจียงจ้าน

บทที่ 60.ถึงตาเจ้าแล้ว เจียงจ้าน

ชาวบ้านที่อยู่ใต้กำแพงจวนองค์ชายรองฮือฮากันยกใหญ่

“คุณพระช่วย! ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า? ซีรุ่ยกุ้ยเฟยตบหน้าองค์ชายรอง?”

“นะ... นางสั่งให้องค์ชายรองเรียกท่านซื่อจื่อว่า ‘พี่จวินหลิน’ ด้วย?”

“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เซียวจวินหลินพูดอะไร ทำไมซีรุ่ยกุ้ยเฟยถึงได้กลัวหัวหดขนาดนั้น?”

ทุกคนรู้สึกเหมือนสมองประมวลผลไม่ทัน

องค์ชายสี่ เจียงรุ่ย ที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ เริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ

เขารู้ซึ้งถึงความเข้มแข็งและอำนาจของซีรุ่ยกุ้ยเฟยและพี่รองดีกว่าใคร การที่สองแม่ลูกเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังเท้าในพริบตาแบบนี้

มันอธิบายได้อย่างเดียวว่า ความลับที่เซียวจวินหลินโยนใส่หน้าพวกเขา ต้องเป็นความลับระดับคอขาดบาดตายที่จะทำลายพวกเขาให้ย่อยยับได้ทันที

รอไม่ได้แล้ว!