​บทที่ 41.พระชายาตกยาก

บทที่ 41.พระชายาตกยาก

เจียงจ้านตะโกนมาแต่ไกล “เซียวจวินหลิน! ปล่อยเมียข้านะ!”

เมื่อเห็นสามีตามมาทัน ความละอายและความอัปยศที่บรรยายไม่ถูกก็ถาโถมเข้าใส่จิตใจของตู๋กูชิวเสีย เกือบจะเป็นสัญชาตญาณ นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ผลักเซียวจวินหลินออกไปอย่างแรง!

“ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน! ขอท่านซื่อจื่อโปรดสำรวมด้วย!” เสียงของนางสั่นเครือ

เซียวจวินหลินถูกผลักจนเซไปเล็กน้อย มองดูอ้อมแขนที่ว่างเปล่า แล้วมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตั้งท่าระวังตัวเต็มที่ ทั้งที่ตัวเปียกโชกแต่ยังฝืนรักษาศักดิ์ศรีเอาไว้อย่างน่าขัน เขาเพียงแค่ยิ้ม

“หืม? สำรวม?” เขาเลิกคิ้ว