​บทที่ 26.ราชโองการอนุญาตรับสมัครทหาร

บทที่ 26.ราชโองการอนุญาตรับสมัครทหาร

มือของเจียงจ้านที่กำมีดสั้นสั่นระริก รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเซียวจวินหลินปั่นหัวเล่นอย่างไร้ทางสู้

ไอ้สารเลวนี่ ไม่เห็นเขาเป็นคนด้วยซ้ำ

ว่านกุ้ยเฟยทนดูลูกชายถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีต่อไปไม่ไหว จึงตวาดลั่นโดยไม่สนกิริยา

“เซียวจวินหลิน! พอได้แล้ว!”

เซียวจวินหลินค่อยละสายตาจากเจียงจ้าน หันกลับมาหาว่านกุ้ยเฟย

“พระสนมยอมตกลงแล้วสินะ? สามล้านตำลึง ขาดแม้แต่อีแปะเดียวก็ไม่ได้”

“สามล้านตำลึง? ทำไมเจ้าไม่ไปปล้นเอาเสียเลยล่ะ!” หน้าอกอวบอิ่มของว่านกุ้ยเฟยกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ

เงินตั้งมากมายขนาดนั้น นางจะไปหามาจากไหนได้ในพริบตาเดียว

“ข้าให้ได้มากสุดแค่หนึ่งล้านตำลึง! ที่เหลือ เจ้าต้องให้เวลาข้า!” ว่านกุ้ยเฟยกัดฟันต่อรอง