​บทที่ 17.เศรษฐีตกอับในป่าลึกยังสู้มีญาติรวยในเมืองไกลไม่ได้

บทที่ 17.เศรษฐีตกอับในป่าลึกยังสู้มีญาติรวยในเมืองไกลไม่ได้

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อเซียวจวินหลินตื่นขึ้น แสงตะวันก็สาดส่องเข้ามาจนสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้อง

กลิ่นหอมแรกที่เขาได้สัมผัส คือกลิ่นหอมอ่อนๆ อันสดชื่นและคุ้นเคย ราวกับว่ามันยังคงอ้อยอิ่งอยู่รอบกาย

เมื่อเขาหันหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย ก็พบใบหน้าสวยหมดจดเย็นชาของซูฉานจิ้งอยู่ใกล้เพียงคืบ นางนอนหลับอย่างสงบอยู่ข้างกายเขา ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งและคำพูดเหน็บแนมที่มักจะพบเห็นในยามตื่น

เมื่อคืนกลางดึก ซูฉานจิ้งบุกมาหาเขาเพื่อคิดบัญชี หาว่าเขารังแกนางด้วยการใช้งานเยี่ยงทาส และยังหาผู้หญิงอื่นมาเยาะเย้ยนาง

แต่หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ จู่ๆ นางก็เปลี่ยนท่าที อาสาช่วยเขาฝึกวิชา ฝึกไปฝึกมา... สุดท้ายก็มาจบลงบนเตียง

ซูฉานจิ้งค่อยๆ ลืมตาตื่น สายตาที่ประสานกัน บรรยากาศแข็งค้างไปชั่วขณะ

ซูฉานจิ้งรีบลุกขึ้นนั่ง เว้นระยะห่างทันที สีหน้ากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็ง แต่ใบหูกลับแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่