0110

⬢⬢⬢

ตอนที่ 110 อสูรใหญ่ระดับขั้น

ราชาวานรกระชับกระบองยาวในมือแน่นแล้วควงเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งควงก็ยิ่งมีความสุข

มันเงยหน้ามองทิศทางที่ฉู่เหลียงจากไป ความโกรธเคืองในใจมลายหายไปโดยไม่รู้ตัว

ปัง!

ราชาวานรแบกกระบองยาวไว้บนบ่าแล้วหันหลังกลับไปยังภูเขาวานร

ฉู่เหลียงวิ่งไปไกลแล้ว

เขาอุ้มสุราวานรสองไหวิ่งรวดเดียวไม่หยุดหย่อน ข้ามภูเขาผ่านดอยจนมาถึงตำแหน่งที่เขาซ่อนน้ำผึ้งอสูรผึ้งไว้

“ได้เวลากลับเมืองประจำอำเภอแล้ว!”

ฉู่เหลียงเริ่มเก็บข้าวของ