กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 กลับบ้าน หาเงิน
พอเห็นซูเถาร้องไห้เสียใจ โจวหลานก็คิดจะเดินเข้าไปปลอบ แต่ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันได้ปลอบ ซูเถาก็ปาดน้ำตา เชิดหน้าขึ้น แล้วหันหลังจ้ำอ้าวเดินออกจากสถานีรถไฟไปทันที
“กลับบ้าน หาเงิน”
ถังจิ่งสิงเป็นห่วงซูเถา เลยตั้งใจซื้อของกินที่เธอชอบมาคอยปลอบใจ
ซูเถาไม่ได้เสียใจมากขนาดที่ทุกคนคิด เธอโตแล้ว การจากลาเป็นเรื่องธรรมดา ต่อให้เศร้าแค่ไหน เธอก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้
พ่อแม่ไม่ใช่ของเธอคนเดียว พวกเขาก็มีชีวิตของตัวเอง มีงานของตัวเอง
เธอคงเห็นแก่ตัวดึงดันให้พ่อแม่จากบ้านเกิดมาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่เมืองจิงไม่ได้
ถังจิ่งสิงเห็นซูเถากัดด้ามปากกา ทำหน้าอมทุกข์ ก็วางของกินไว้ข้างๆ รินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว แล้วคอยอยู่ข้างๆ เงียบๆ