กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 444 ชัดเจนว่ามาหาเรื่อง
ซูเถากวาดสายตามองเจิงเหวินเฟิงที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน
“แผลบนตัวคุณเบาขนาดนี้ มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ฉันตี”
“อย่างคุณน่ะ ฉันถีบทีเดียวกระเด็นไปไกลได้เป็นสิบกว่าเมตรเลย”
“ตกลงมาถ้าแขนไม่หักก็ต้องขาหัก”
“อย่างเบาสุดก็ต้องสมองกระทบกระเทือน”
“ถ้าไม่เชื่อ ตอนนี้เรามาลองกันดูก็ได้”
“ถึงตอนนั้น ฉันไม่รับประกันนะว่าคุณจะแขนหักหรือขาหัก”
อาจารย์หลายคนที่ตามมาด้วยเบิกตากว้างจนแทบจะเท่าไข่ไก่
นี่ซูเถามาเยี่ยมคนป่วยจริง ๆ หรือเนี่ย