กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 406 เราสองคนไร้ประโยชน์พอกัน
ซูจื้ออู่ทำปากยื่นอย่างน้อยใจแล้วโวยวายว่า “พี่ให้เวลาผมหน่อยสิ”
“ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เอากะละมังปาใส่ผมแล้ว”
“ถ้าผมไม่หลบเร็ว กะละมังเคลือบนั่นคงโดนตัวผมไปแล้ว”
“พี่ ผมเป็นน้องแท้ๆ ของพี่นะ”
ซูเหมยร้อนตัวจึงขึ้นเสียงพูดว่า “พอแล้วๆ เดี๋ยวตอนเย็นให้ย่าต้มไข่ให้แกฟองหนึ่ง พอใจหรือยังล่ะ”
“ให้ตายสิ อยากกินก็บอกมาสิ ยังจะมาโทษฉันอีก”
ซูเหมยบ่นพึมพำพลางเดินพ้นประตูออกไป จังหวะก้าวข้ามธรณีประตูเกือบจะสะดุดล้ม
“พี่ เมื่อกี้ทำไมพี่ไม่หลบล่ะ”
ซูเถายืนแนบชิดกำแพง ชะเง้อมองประตูรั้วที่ไม่มีเงาของซูเหมยแล้ว ถามเสียงเบา