เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 371 ไปเถอะ ไปเถอะ
ซูเถาไม่กล้าหวังถึงขั้นให้คนบ้านกู้ได้เลื่อนตำแหน่ง ขอแค่ได้กลับไปทำงานในตำแหน่งเดิมก็พอแล้ว
ถึงตอนนั้น ไม่แน่ว่าเธออาจจะได้อาศัยบารมีพวกเขา ซื้อที่ดินสักหน่อย แล้วกลายเป็นเจ้าของห้องเช่า
ซูเถายิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข ในใจกำลังวาดฝันอย่างเบิกบานว่าจะไปกว้านซื้อที่ดินตรงไหนให้รวยเละในชั่วข้ามคืน ทว่าจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังเศร้าจนไม่ยอมกินข้าว
รอยยิ้มบนหน้าของซูเถาพลันชะงักค้าง เธอรู้สึกผิดจนแอบเอามือลูบหน้าตัวเองที่ยิ้มค้างอยู่
“ฉันไปหาเฟิ่งหมิงหน่อยนะ ถึงจะเศร้าแค่ไหน ก็ต้องกินข้าวสิ”
เรื่องเป็นเจ้าของห้องเช่าเอาไว้ทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ไปปลอบเด็กคนนั้นก่อนสำคัญที่สุด
ถังจิ่งสิงโบกมือให้โดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ
“ไปเถอะ ไปเถอะ”