กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 313 เดี๋ยวฉันก็กลับมา
พ่อซุนกับแม่ซุนมองดูลูกสาวที่คอยดูแลลูกอยู่ในห้องอย่างดี แล้วถามเสียงสั่น “ลูก เกิดอะไรขึ้นน่ะ”
ซุนเจียลี่อุ้มลูกยืนอยู่ข้างเตียงเตา น้ำตาค่อยๆ ไหลรินออกมา
“ช่วงนี้มีคนมาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้ตอนกลางดึกตลอดเลยค่ะ หนูก็ไม่ได้คิดอะไรมาก”
“แต่วันนี้เพื่อนร่วมงานที่โรงเรียนประถมหมู่บ้านหลิวเจียมาหาหนู แล้วมาเจอคนกำลังงัดประตูห้องหนูอยู่พอดี”
“พ่อคะ แม่คะ!”
“ถ้าเพื่อนร่วมงานหนูไม่มา พรุ่งนี้พ่อกับแม่คงไม่ได้เจอหนูอีกแล้ว”
แต่ก่อนซุนเจียลี่ไม่ค่อยร้องไห้ ไม่ว่าจะน้อยใจหรือคับแค้นใจแค่ไหนก็กลืนเก็บไว้คนเดียว
คนที่แต่ก่อนไม่เคยร้องไห้ตัดพ้อเรื่องทุกข์ใจเลย พอร้องไห้ออกมาแบบนี้ พ่อซุนกับแม่ซุนก็ปวดใจขึ้นมาทันที