ตอนที่ 291 เคาะไม่ออกค่อยถีบ

ตอนที่ 291 เคาะไม่ออกค่อยถีบ

ซูจื้อหย่งมองสำรวจห้องนอนของซูเถาอีกรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรต้องสั่งเสียแล้ว

“ดึกมากแล้ว เธอพักผ่อนให้สบายเถอะ พี่ไปล่ะ”

“พี่”

ซูเถายังอยากไปส่งซูจื้อหย่งที่สถานีรถไฟอยู่ดี

“อ้อนไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก”

ซูจื้อหย่งบีบแก้มที่ซูบลงของซูเถาเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกไปอย่างกระฉับกระเฉง

ซูเถากลั้นความเศร้าไว้ จัดของที่จะฝากกลับบ้านลงห่อ จดหมายแยกไว้ให้ซูจื้อหย่งต่างหาก ในห่อของส่วนใหญ่เป็นของขึ้นชื่อของที่นี่ เดี๋ยวค่อยเอาไปให้ซูจื้อหย่ง

ถึงของจะมีไม่มาก แต่ซูเถาก็ตระเตรียมด้วยความตั้งใจ

เสียดายก็แต่ช่วงเวลานี้ส่งพวกเครื่องประดับไม่ได้ ไม่อย่างนั้นซูเถาต้องส่งกุญแจทองคำแท่งหนักๆ ให้หลานชายตัวโตทั้งสองคนแน่นอน