เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 447 สองจิตรวมเป็นหนึ่ง
แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับความตาย แต่กู้สือก็ยังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจว่าคำกล่าวของอาบูฮอสช่างถูกต้องเสียจริง
“ความเป็นมนุษย์ย่อมมีขีดจำกัด ความโกลาหลดำรงคู่โลก”
ทุกสิ่งทุกอย่างถูกขโมยไป ชะตากรรมและตัวตนถูกพรากไปจนหมดสิ้น ต่อให้จิตสำนึกและความความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่จะมั่นคงเพียงใด ก็จะค่อย ๆ ตัดขาดทุกการเชื่อมโยงกับโลก หายลับไปในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด และในท้ายที่สุดก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของความโกลาหลอันยิ่งใหญ่
นี่ไม่ใช่สิ่งที่กู้สือกำลังคิดอยู่ในตอนนี้ แต่เป็นสถานการณ์ที่เขาคาดคิดไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนที่ตัดสินใจให้อามอนกลืนกินเขาอีกครั้งแล้ว
อันที่จริง ในตอนนี้เขาไม่ได้หลงเหลือจิตสำนึกใด ๆ อีกต่อไป ความคิดหยุดชะงักไปตั้งแต่ตอนที่เขามอบคุณลักษณะเหนือธรรมชาติและชะตากรรมทั้งหมดให้กับอามอนแล้ว ร่างกายทั้งร่างราวกับดิ่งลงจากแผ่นดินสู่มหาสมุทร สายน้ำโอบล้อมใบหูในชั่วพริบตา ทำให้ทุกสรรพเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหึ่งอันอู้อี้ในพริบตา ตรงหน้าเหลือเพียงความมืดมิดที่เลือนรางลงเรื่อย ๆ กับแสงสว่างเพียงน้อยนิดที่ปลายทางความมืดซึ่งดูเหมือนไม่มีวันเอื้อมถึง