เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 434 กลับบ้านกันเถอะ
เมื่อสภาพแวดล้อมรอบตัวเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างกะทันหัน รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้สือยิ่งทวีความสดใสขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อถนนในตรีเอร์ตรงหน้าค่อยๆ ถอยห่างออกไปจากตัวเขา เมื่อร่างของอามอนหายวับไปราวกับสายน้ำที่ถูกที่ปัดน้ำฝนกวาดหายไป เสียงคลื่นและเกลียวคลื่นซัดเข้าใส่โขดหินริมฝั่งพร้อมกับอากาศที่คาวเค็มและชื้นแฉะก็พุ่งเข้าใส่กู้สือ ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตานั้นเปลี่ยนรูปแบบไปเสียแล้ว
เขากำลังยืนอยู่บนขอบของเกาะแห่งหนึ่ง ด้านหน้าคือมหาสมุทรที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกทะเลอันชื้นแฉะ น้ำทะเลซัดเข้าใส่โขดหินสูงตระหง่านอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่ได้ทำให้กู้สือที่ยืนอยู่บนนั้นรู้สึกถึงความเย็นเยียบใดๆ เลย แม้กระทั่งลมทะเลสักนิดก็ไม่มี
ส่วนเบื้องล่างเท้าของกู้สือ คือเศษหินโบราณจำนวนมหาศาลที่โผล่พ้นขึ้นมาโดยไม่มีพืชพรรณใดปกคลุม พวกมันปรากฏในลักษณะของก้อนกรวด มีความเรียบเนียนกลมกลึงเช่นเดียวกัน ทว่ากลับมีความดำทมิฬอันอัปมงคลอย่างสม่ำเสมอ และยิ่งกว่าความงามตามธรรมชาติที่สรรค์สร้างขึ้นมาอย่างก้อนกรวดแล้ว หินเหล่านี้กลับดูคล้ายกับ “ไข่” ของบางสิ่งจริงๆ เสียมากกว่า
กู้สือใช้พื้นรองเท้าถูไถไปบน “ก้อนหิน” ประหลาดเหล่านี้ ในขณะที่ยืนยันว่าพวกมันคืออะไรกันแน่ เขาก็เอ่ยปากพูดออกมาคล้ายกำลังพึมพำกับตัวเอง
“การจะตามหาเธอนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ สมกับเป็นการทลายพระราชวังเมเปิลขาวที่ตรงไปตรงมาและสะดวกที่สุด”