เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 402 สิ่งของตกทอด
สิ่งที่เรียกว่าความงามอันโศกเศร้า คือศิลปะอันโหดร้ายที่เบ่งบานความพินาศให้กลายเป็นดอกไม้
เมื่อความปรารถนาดีอันบริสุทธิ์ที่สุดถูกบิดเบือนให้กลายเป็นหนามแหลม เมื่อความทุกข์ยากอันแสนสาหัสที่สุดจับตัวเป็นอำพัน ความบิดเบี้ยวที่ดิ้นรนเบ่งบานอยู่ท่ามกลางดินโคลนเน่าเปื่อยนั้น จึงกลายเป็นแท่นบูชาแห่งการปะทะกันระหว่างความเป็นเทพและความเป็นมนุษย์
พื้นรองเท้าของกู้สือเหยียบย่ำจนสปอร์รูปก้อนเนื้องอกแตกออก พร้อมกับที่ของเหลวเหนียวข้นระเบิดกระเซ็น สายตาของเขาก็ปัดเป่าการบังตาของหมอกธุลีชาดออก เผยให้เห็นต้นไม้ของเผ่าโลหิตที่กำลังสั่นเทาอยู่ตรงใจกลางห้องใต้ดิน
วัตถุคล้ายผ้าที่เชื่อมติดและปกคลุมอยู่บนกิ่งก้านนั้นไม่ใช่ใบไม้บนกิ่งสีแดง แต่มันคือเศษเสื้อผ้าสูทหรูหราที่ถูกกระดูกซึ่งทะลุทะลวงเนื้อหนังฉีกขาด
ร่างมนุษย์ได้หลอมรวมเข้ากับพืชต้นนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว กระดูกสันหลังของเอมลิน ไวต์กลายพันธ์ุจากกระดูกก้นกบขึ้นไปเป็นเถาสีมรกต ผิวเผินเต็มไปด้วยลวดลายซีดขาวที่เป็นเอกลักษณ์ของแวมไพร์ ตรงจุดนูนของข้อต่อแต่ละแห่งเติบโตเนื้องอกรูปกุหลาบ จากนั้นจึงงอกกิ่งก้านที่เป็นรากฐานของดอกไม้ออกมาจากเนื้องอกเหล่านี้ ก่อนจะเบ่งบานเป็นดอกไม้ภายใต้การรายล้อมของเศษเสื้อผ้าหรูหราที่ปลายยอด และที่ขอบกลีบดอกนั้นกำลังหยดของเหลวสีม่วงเงินลงมาช้า ๆ