เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 369 นครที่ล่มสลาย
“แมคเคลน! คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าห้ามพูดถึงชื่อนั้นอีก……!”
คำพูดของแมคเคลนยังไม่ทันหลุดออกมาได้นาน คุณนายมารินก็รีบยืดตัวตรงราวกับนกที่ตื่นกลัว ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งซีดเผือดลงไปอีก
“ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แค่เผลอไปหน่อย……”
เห็นได้ชัดว่าแมคเคลนเองก็ตระหนักถึงปัญหาในพฤติกรรมของตน รีบแก้ตัวพัลวัน พร้อมกับยกมือขึ้นตบปากตัวเองซ้ำ ๆ
ปฏิกิริยาอันรุนแรงของทั้งสองคือสิ่งที่กู้สือต้องการจะเห็นในทางปฏิบัติ เขามีเจตนาชี้นำการปลดปล่อยอารมณ์ของพวกเขา เพื่อดูว่าจากมุมมองจิตสำนึกแรกเริ่ม พวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
นี่แตกต่างจากการขโมยความคิดและคววามทรงจำโดยตรง ความคิดและความทรงจำยังคงต้องการการชี้นำจากภายนอกเพื่อปลุกให้ตื่นขึ้นมาจึงจะสามารถขโมยได้อย่างแม่นยำ แม้ว่าจะทำการปรสิตอยู่ในตัวพวกเขาแล้ว ก็ยังต้องค่อย ๆ ชี้นำให้พวกเขาคิดถึงเรื่องที่ตนอยากรู้อยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น ความคิดเหล่านี้มักจะยุ่งเหยิงเป็นอย่างมาก บางครั้งยังมาพร้อมกับอารมณ์หลากหลายรูปแบบ ซึ่งจะยังคงส่งผลกระทบต่อสมาธิในการไขปริศนาอยู่บ้าง
แน่นอนว่าครอบครัวนั่วโม๋ม่านเป็นเพียงคนธรรมดา ผลกระทบทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้น สำหรับกู้สือแล้วแทบจะละเลยไปได้เลย อันที่จริงเขาสามารถขโมยชะตากรรมและความทรงจำของครอบครัวพวกเขาได้โดยตรงด้วยซ้ำ วิธีนี้จะช่วยให้เข้าใจสภาพปัจจุบันได้คร่าว ๆ ในทันที
แต่กู้สือไม่ต้องการทำเช่นนั้น เหตุผลก็ง่ายมาก เพราะไม่มีความจำเป็น