เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 360 โศกนาฏกรรม
จำได้ว่าคืนนั้นควรจะเป็นค่ำคืนที่ธรรมดาจนเกือบจะโปร่งใส
นั่นไม่ใช่คืนวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ และไม่ใช่วันหยุดพิเศษใด ๆ ไม่มีพลุเฉลิมฉลองเทศกาลที่แหวกผืนฟ้า ไม่มีเสียงผู้คนอื้ออึงอากล้นขอบชายคา แม้แต่แสงจันทร์ก็เป็นเพียงเศษเงินที่ถูกสาดอย่างไร้ระเบียบ ไหลรินบนถนนอันเรียบง่ายกลายเป็นสายน้ำไร้เสียง
ช่วงเวลาเช่นนี้ควรจะเป็นหน้าที่จางหายได้ง่ายที่สุดในความทรงจำ บางทีในวันข้างหน้าอาจจะถูกกลิ่นอายอันไม่อาจพรรณนากลิ่นใดกลิ่นหนึ่งลากจูงให้ออกมา แต่ก็คงเห็นได้เพียงข้อต่อและชิ้นส่วนที่กระจัดกระจาย ไม่สามารถมองเห็นได้ครบถ้วน
บางทีรอจนถึงวันหนึ่ง เขาอาจจะตระหนักขึ้นมาได้อย่างกะทันหันจากเศษเสี้ยวความรู้สึกกระจัดกระจายเหล่านี้ว่า เรื่องราวในอดีตเปรียบประดุจเปลือกหอยมุกที่ตกหล่นยามน้ำลด ส่องประกายแสงสลัวรางอยู่ในห้วงลึกแห่งกาลเวลา บางทีเขาอาจจะเข้าใจได้จากสิ่งนี้ว่า แท้จริงแล้วแพรพรรณที่เรียบง่ายที่สุด มักจะปักลวดลายเร้นลับที่ประณีตที่สุดเสมอ