เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 357 สรรพนิพนธ์รวมเหล่า (สุขสันต์วันปีใหม่)
กู้สือใช้แรงดึงมือของพ่อแม่แล้ววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พ่อและแม่ของเขาย่างก้าวเดินเคียงข้างด้วยท่าทางจ็อกกิ้งก้าวสั้น ๆ พร้อมรอยยิ้มอารมณ์ดี คอยก้าวตามแรงดึงนำของเขาไป
“อาสือ วิ่งช้าหน่อย ลูกพกประทัดไว้ที่บ้านหมดแล้ว ไม่มีทางหายไปไหนหรอ”
กู้หยุนสัมผัสได้ถึงแรงที่ส่งมาจากแขนของบุตรชายผู้ร่าเริง จึงอดไม่ได้ที่จะเพิ่มแรงที่มือขึ้นเล็กน้อยเพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าตัววิ่งเร็วจจนเผลอดึงกล้ามเนื้อแขน
“ไม่ได้นะ! ถ้าจุดช้ากว่านี้ก็จะไม่ได้บรรยากาศน่ะสิ! ทุกคนช่วยกันจุดถึงจะมีกลิ่นอายความเป็นปีใหม่นะ!”
กู้สือไม่สนใจคำบ่นพึมพำยืดยาดของผู้เป็นพ่อ เมื่อมองเห็นดอกไม้ไฟและประทัดวางขายอยู่เต็มสองข้างทางเดิน หัวใจของเขาก็ตื่นเต้นยิบย่อยมานานแล้ว หากให้ทนอดใจรอต่อไปอีกนิดก็คงถือเป็นการไม่ให้เกียรติคืนวันสิ้นปีจีน
“ที่อาสือพูดก็ไม่ผิดหรอก ความกดดันที่สะสมมาตลอดทั้งปีก็คือการปล่อยมันระเบิดออกมาพร้อมกับช่วงเวลาที่ดอกไม้ไฟส่องประกายเจิดจ้านั่นแหละ ถ้าแม้แต่ดอกไม้ไฟก็ยังมีแค่ดอกเดียว แบบนั้นมันคงเหงาเกินไปจริง ๆ”
เย่สือส่งยิ้มพลางตามใจความรีบร้อนของกู้สือ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้กู้สือเห็นพ้องต้องกันจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแน่นอน
“สมเป็นคุณแม่ที่มีเหตุผลที่สุดเลย! ท่านพ่อ ท่านหัดเรียนรู้ไว้บ้างนะ~”