เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 337 เสียงปืน
ฉากใต้ดินนั้นกล่าวได้ว่าเปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง จนทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกถึงความกังขาขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
พวกเขาไม่อาจจำแนกประโยชน์ใช้งานที่แท้จริงของสิ่งประดิษฐ์จากเชื้อราเหล่านี้ได้ ใครจะไปรู้ว่ามิโกใช้มันทำอะไรบ้าง เผลอ ๆ แค่แตะสวิตช์บางตัวโดยพลการก็อาจสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อร่างกายอันเปราะบางของมนุษย์ได้
"ทุกคนอย่าเพิ่งขยับ อย่าไปแตะอะไรทั้งนั้น..."
แม้จะรู้ว่าเหล่าผู้ถอดรหัสผ่านวัยที่ใช้การสัมผัสเพื่อสร้างมุมมองต่อโลกไปนานแล้ว และทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ไม่ใช่กลุ่มคนโง่แบบคลาสสิกในภาพยนตร์สยองขวัญสไตล์อเมริกัน เอ็ดเวิร์ดก็ยังเอ่ยเตือนขึ้นมาเพื่อความปลอดภัย
และทุกคนก็มีวินัยในตนเองอย่างยิ่ง ตั้งแต่ประตูเปิดออกและเห็นสภาพภายในแล้ว พวกเขาก็คุมมือของตัวเองไว้แน่นหนา ถึงขั้นไม่กล้าเหลียวมองโดยพลการด้วยซ้ำ
"หลี่ชูกวง ลองดูสิว่าใช้การทดสอบสืบค้นหาสิ่งที่มีประโยชน์ได้บ้างไหม"
เอ็ดเวิร์ดกอดศีรษะนั้นไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดกับหลี่ชูกวง
"เอ๊ะ? ผมเหรอ?"