เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 319 เนื้อเรื่องสุดคลาสสิก
การสารภาพกะทันหันของมัตสึดะ โคจิทำให้ตำรวจและนักสืบที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างชะงักกันไปตามๆ กัน
นิ้วของโคนันเพิ่งจะแตะโดนเครื่องยิงเข็มยาสลบ ยังไม่ทันได้ดำเนินการตามขั้นตอนปกติในชีวิตประจำวัน คดีก็ดันจบลงเสียแล้ว
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมคิมูระ ทาจิถึงสติแตกได้ล่ะ? แล้วทำไมมัตสึดะ โคจิถึงยอมรับสารภาพความผิดของตัวเองออกมาโต้งๆ แบบนั้นล่ะ?"
เขารู้สึกว่าทิศทางการพัฒนาของเนื้อเรื่องนี้มันช่างดูแปลกพิกล ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา มันไม่ควรจะเป็นเขาที่ยิงยาสลบโมริ โคโกโร่ แล้วใช้นามของยอดนักสืบชี้ตัววิธีและหลักฐานการก่ออาศัยของคนร้าย จากนั้นคนร้ายถึงจะยอมรับสารภาพอย่างจำนนหลังจากโต้เถียงและดิ้นรนอยู่พักใหญ่หรอกหรือ?
ทำไมขั้นตอนตรงกลางถึงถูกข้ามไปเสียดื้อๆ แบบนี้ล่ะ? อีกอย่างเหมือนจะไม่มีใครคุยกับมัตสึดะ โคจิเลยสักคน คุณลุงอเล็กเซย์คนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าคิมูระ ทาจิชัดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ผลลัพธ์คือคิมูระ ทาจิกลับเริ่มสำนึกผิดและชี้ตัวคนร้ายขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไปแบบนั้น
โคนันยืนงงงันอยู่กับที่ เขาอ้าปากค้างอย่างไร้เดียงสา ลืมเลือนไปเสียสนิทว่าตอนนี้ตัวเองยังเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง และเอ่ยถามมัตสึดะ โคจิออกไปตรงๆ
"น...นาย ทำไมนายถึงจู่ๆ ก็ยอมรับสารภาพล่ะ..."
มัตสึดะ โคจิที่คุกเข่าอยู่กับพื้นหัวเราะออกมาอย่างน่าเวทนาขณะมองโคนันแล้วเอ่ยว่า