0221

⬢⬢⬢

ตอนที่ 220 ผีเสื้อกระพือปีก

“คิกคิก……”

เสียงหัวเราะนี้ไม่ได้เจือปนอารมณ์ด้านลบหรือจุดประสงค์ใด ๆ สิ่งที่มีอยู่มีเพียงความสุขที่เป็นธรรมชาติที่สุด ราวกับเสียงใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

ทว่าเมื่อกู้สือได้ยินเสียงหัวเราะนี้ เขากลับอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ขึ้นมาทั่วร่าง

เสียงหัวเราะที่ไร้เดียงสาที่สุดกลับปรากฏขึ้นในสถานการณ์ปัจจุบัน ยิ่งกลับเผยกลิ่นอายที่ชวนอึดอัดใจที่สุดออกมา

สัญชาตญาณแห่งจิตวิญญาณของกู้สเภียงคู่ไปกับเสียงหัวใจเต้นโครมคราม เขาคาดเดาได้ว่าเวลานี้ “มัน” กำลังอยู่ในเขตกระต่าย และอยู่ห่างจากตัวเขาเพียงนิดเดียวเท่านั้น

ทว่าเขาไม่ได้มีความตึงเครียดเหมือนเมื่อครู่แล้ว เพราะเขายังรู้สึกได้ในเวลาเดียวกันว่าการจับจ้องของ “มัน” ได้ละออกไปจากตัวเขาแล้ว

กู้สือแอบหมุนคอ เหลือบมองหางตาไปยังภายในเขตกระต่าย

ภายใต้แสงแดดจ้าอันเจิดจ้าของยามเที่ยง กระต่ายทั้งหลายกำลังวิ่งไปวิ่งมาบนสนามหญ้าของเขต นี่คือภาพตรงหน้าของเขตกระต่ายที่สุดแสนจะธรรมดา มองอย่างละเอียดแล้วไม่มีความผิดปกติใด ๆ