0217

⬢⬢⬢

ตอนที่ 216 ถนนที่ไม่มีอยู่จริง

รสชาติของ “เลือดกระต่าย” นั้นมีความละเอียดอ่อนมาก ในวินาทีที่มันไหลทะลักเข้าปากของกู้สือ มันให้ความรู้สึกเหมือนเจลลี่ที่มีน้ำคั้นผสมอยู่ ทั้งนุ่มนวลและยังมีความยืดหยุ่นในเวลาเดียวกัน โดยไม่ต้องเคี้ยวเลยแม้แต่น้อย มันก็สามารถไหลผ่านลำคอเข้าสู่หลอดอาหาร แล้วดิ่งลงไปถึงกระเพาะได้ตลอดลอดสาย

และในเสี้ยววินาทีหลังจากที่รสชาติถูกส่งผ่าน รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์นั้นก็พุ่งตรงขึ้นสู่โพรงจมูกของกู้สือตามลิ้นของเขาไป

หากจะให้บรรยาย นี่ก็เหมือนกับก้อนเลือดหมูที่ผสมเข้ากับน้ำคั้นเสาวรส และผ่านขั้นตอนการดับคาวมาโดยไม่สนวิธีการใด ๆ ทั้งสิ้น

“รสชาติอเวจีแบบนี้ คนอื่นเขาพยายามกินมันเข้าไปได้ยังไงกัน หรือว่าทำไปเพราะความอยากรู้อยากเห็นอยากลองของแปลกกันแน่นะ?”

กู้สือเคยเห็นประโยคหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต: ถ้าคุณบอกว่าอะไรไม่อร่อย ฉันจะไม่กินมันแน่ ๆ แต่ถ้าคุณบอกว่าอะไรไม่อร่อยเอาเสียเลย ฉันจะต้องไปลองรสชาติของมันดูให้ได้

บางทีคนที่สนใจ “เลือดกระต่าย” อาจจะมีความรู้สึกแบบนั้นอยู่ก็ได้

แต่เมื่อ “เลือดกระต่าย” ค่อย ๆ ไหลลงคอไป กู้สือก็พบว่ารสชาติของมันเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว

รสคาวเลือดหมูเมื่อครู่หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหลือไว้เพียงรสชาติหวานหอมบริสุทธิ์ ราวกับว่ามันกลายสภาพเป็นเครื่องดื่มเจลลี่รสเสาวรสธรรมดา ๆ ถุงหนึ่งไปจริง ๆ