0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 137 สลบ

“ท่านนักพรตเต๋า ลำบากท่านจริงๆ เมื่อกี้การแสดงยอดเยี่ยมมากเลยครับ”

คุณพ่อกล่าวขอบคุณหลวี่หนานซานซ้ำๆ มือข้างหนึ่งกำซองแดงไว้ กำแล้วปล่อยพลางยัดใส่มือหลวี่หนานซาน

หลังพิธีกรรม “แปดเซียน” จบลง ขบวนยาวเหยียดก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว เด็กๆ ที่แย่งขนมและผลไม้ได้มากมายในพิธีต่างก็หามุมเล็กๆ รวมกลุ่มกันแบ่งกันกิน ผู้ใหญ่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมใต้เพิงอย่างไม่รู้สึกอิ่มใจ รออาหารมื้อข้าวเต้าหู้มื้อสุดท้ายขึ้นโต๊ะ พลางคุยถึงเรื่องสนุกเมื่อสักครู่

หลวี่หนานซานลงจากสะพานมาก็ถอดชุดขุนนางตัวหนาของเฉากั๋วจิ้วออก สวมชุดนักพรตเต๋าของตัวเอง แต่ไม่ได้คาดเข็มขัดไว้ แค่คลุมไว้บนตัว นั่งพักอยู่บนเก้าอี้ทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ

สำหรับซองแดงที่คุณพ่อยื่นให้ หลวี่หนานซานไม่มีเรี่ยวแรงจะผลักไสซ้ำแล้วซ้ำอีก จึงได้แต่ยกมือขึ้นปฏิเสธตรงๆ

“ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นหน้าที่ของผม ถ้าพูดถึงสิ่งตอบแทนก็เสื่อมค่าเกินไป”

ท่าทีของหลวี่หนานซานเด็ดขาด คุณพ่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะรับซองแดงจึงไม่บังคับ

คุยกับหลวี่หนานซานอีกสองสามคำ ยกยอฝีมือการทำงานของหลวี่หนานซานอยู่พักหนึ่ง คุณพ่อก็จากไป กลับเข้าไปในศาลาตั้งศพเพื่อจัดการเรื่องอาหารเย็น