0130

⬢⬢⬢

ตอนที่ 130 ความสงบก่อนพายุ

“จุดขึ้นแล้ว เทียนหอมห้าสิบเอ็ดดอก ตะเกียงห้าสิบเอ็ดดวง จุดตะเกียงส่งพ่อบังเกิดเกล้าของฉันขึ้นสวรรคาลัย……”

“ชาตินี้ได้ผันผ่านเป็นชาติใหม่ ญาติสายเลือดจุดตะเกียงส่องนำทางสู่ชาติภพหน้าเฟ้ย……”

“อะ—มี—ะ—ตอออออออออออฟู—.”

เสียงฆ้องมือถือครั้งสุดท้ายดังขึ้น เสียงอันก้องกังวานล่องลอยอยู่ทั่วทั้งศาลาตั้งศพ พร้อมกับท่วงทำนองดนตรีที่ยังคงหลงเหลือและคลอเคลียไม่จางหายไปไหนจากบทขับร้อง ซึ่งสะท้อนก้องอยู่ในใจของทุกคน ทำให้ผู้คนต่างจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกจนถอนตัวไม่ขึ้นชั่วขณะ

จนกระทั่งเสียงเกราะไม้รูปปลาเคาะดังขึ้นอีกครั้ง บุคคลหลายคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นจึงได้สติคืนกลับมาคล้ายเพิ่งตื่นจากความฝัน

กู้สือผู้ซึ่งอยู่ในลำดับรองกวาดสายตาสำรวจสภาพของเหล่าญาติสนิทซ้ายขวา เห็นว่าพวกเขายังคงมีอาการเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย จึงเงยหน้าขึ้นมองยายที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องเซ่น

ปรากฏว่ายายตาแดงก่ำไปนานแล้ว หั้นยกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นไม่ให้ไหลออกมา แต่กลับไปสะสมอยู่รอบดวงตาและหมุนวนเอ่อคลออยู่ไม่ขาดสาย

‘ฤทธิ์นี่มันรุนแรงเสียจริง สะกดเอาทุกคนเข้าไปในนั้นหมดเลย’