0083

⬢⬢⬢

ตอนที่ 83 สิ่งพิกล

กู้สือที่ขี่จักรยานอยู่บนถนนหลวงจู่ ๆ ก็มีความรู้สึกเหมือนได้กลับสู่สังคมยุคปัจจุบัน แสงสว่างจากไฟถนนริมทางช่วยขับไล่ความมืดมิดยามค่ำคืน ทำให้โลกราวกับยังคงอยู่ในช่วงเวลากลางวัน คนโบราณอาจเป็นการยากที่จะจินตนาการว่าในอนาคตแม้แต่การเดินถนนตอนกลางคืนก็สามารถใช้คำว่าสง่าผ่าเผยมาอธิบายได้

ขากลับไม่ได้รีบร้อนเหมือนตอนขามา กู้สือปั่นจักรยานไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ๆ โยกเยกไปมาอยู่ประมาณยี่นาทีในที่สุดก็ปั่นกลับมาถึงศาลาตั้งศพ

เขาจอดรถไว้ข้างรถของผู้เป็นพ่อ ดึงเสื้อลงมาเล็กน้อย จัดการเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย แล้วก็เดินอาด ๆ มุ่งหน้าไปยังประตูศาลาตั้งศพ

ผู้เป็นพ่อนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ประตูเหมือนกับเมื่อวาน ตอนแรกกําลังก้มหน้ามองโทรศัพท์ ดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่ามีคนเดินเข้ามาจึงเงยหน้าขึ้น

เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นกู้สือจริง ๆ เขากอดไม่ได้ที่จะมีความกังขาอยู่บ้าง

“อืม? ทำไมแกถึงกลับมาอีกแล้วล่ะ?”

กู้สือเดินเข้าไปพลางเผยความโง่เขลาใสซื่อของตัวเองออก ยกมือลูบหัวแล้วหัวเราะฮี่ ๆ พูดว่า

“เฮะ ๆ ก็นี่ที่บ้านไม่มีคนนี่นา ลองคิดดูแล้วมานอนที่หายายดีกว่าน่าจะดีกว่า”