0022

⬢⬢⬢

ตอนที่ 22 ปิดผนึก

“โม้ถิงชวูหลินต๋าเยี่ยเซิง, เหอฝางอิ๋นเซียวเฉี๋ยสวีชิง.”

“ที่นี่ก็ไม่มีฝนตก ทำไมคุณถึงต้องท่องกลอนบทนี้ด้วย?”

“นี่เขาเรียกว่ามีอารมณ์สุนทรีย์ แกเป็นปีศาจเฒ่าจะไปเข้าใจอะไร?”

กู้สือวิ่งด้วยความเร็วปกติบนทางเดินชมวิวสีน้ำเงิน แม้ว่าเสียงจะบอกว่าทางเดินชมวิวทุกสีไม่มีปัญหาอะไร แต่เขาก็ยังรู้สึกหวั่นวิตกอยู่บ้าง จนทำให้การเดินนี้รู้สึกร้อนฝ่าเท้าเหลือเกิน

ดังนั้นเขาจึงพยายามเพิ่มความกล้าให้ตัวเองด้วยการท่องบทกวี

“ใครจะกลัว? หนึ่งสวมหมวกฟางลุยสายฝนก็ปล่อยให้ชีวิตผ่านไปตามมีตามเกิด……”

กู้สือหอบหายใจพร้อมกับเน้นเสียงหนักตรงคำว่า “ใครจะกลัว”

พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไม่ถนัดการวิ่งระยะไกลเอาเสียเลย เขาคงใช้ความเร็วที่มากกว่าตอนนี้วิ่งไปนานแล้ว