กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉู่เจียวผลักเขาเบา ๆ แล้วแสร้งทำเสียงงอนว่า “พอแล้ว! รีบปล่อยฉันนะ! ฉันต้องไปทำเรื่องสำคัญแล้ว! ต้นไม้แห่งชีวิตให้ฉันเต้น บอกว่ามันจะช่วยให้มันและดาวดวงนี้การอัปเกรดดวงดาว!”
ฉินฮวนประทับจูบลงบนผิวบริเวณลำคอที่เผยออกมาของเธอซึ่งขาวราวหิมะ พลางหาเวลาถามว่า “เต้นรำ?!”
ฉู่เจียวยกมือประคองใบหน้าซุกซนของเขาแล้วตอบว่า “อื้อ ๆ! ก็ระบำที่ฉันเคยเต้นให้นายดูยังไงล่ะ เรียนมาจากเผ่าเอลฟ์ ชื่อว่าระบำแห่งธรรมชาติ!”
ฉินฮวนก้มลงจูบริมฝีปากแดงของเธอ ริมฝีปากและปลายลิ้นพัวพันกันอยู่นาน กว่าจะยอมปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ
ฉู่เจียวหอบหายใจพลางถลึงตามองเขา “นายช่วยยับยั้งชั่งใจสักหน่อยได้ไหม ต้นไม้แห่งชีวิตยังมองพวกเราอยู่นะ!” มันยังเป็นเด็กอยู่นะ แบบนี้ไม่เท่ากับสอนเด็กเสียคนหรอกเหรอ