กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สิบโมงกว่าในตอนเช้า เจ้าหญิงนิทราถูกจูบจนตื่น ฉู่เจียวยื่นมือผลักใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่คืบออกไป ก่อนพูดอย่างรังเกียจว่า “ออกไปไกล ๆ ฉันจะนอน!”
หลังจากถูกเขาทรมานอยู่สองวัน ความรู้สึกผิดและความสงสารที่เธอมีต่อผู้ชายคนนี้ก็หายไปจนหมดสิ้น ผู้ชายคนนี้รุกล้ำเกินไปแล้ว อาศัยว่าเธอสงสารเขาและไม่กล้าปฏิเสธ จึงเอาแต่ก่อกวนเธอไม่หยุด แม้เธอจะมีพลังฟื้นฟูอันแข็งแกร่ง แต่ก็ยังรู้สึกว่าเอวของตัวเองแทบพัง
ฉินฮวนขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง ถูไถตรงลำคอของเธอแล้วหัวเราะเอาใจ “โอเคน่า~ ที่รัก~! อย่าโกรธเลย~! พวกเราลุกไปหาอะไรรองท้องก่อนดีไหม? เดี๋ยวต้องไปกินมื้อกลางวันที่เขตบ้านพักทหาร ตอนบ่ายเรายังต้องขึ้นเครื่องไปเมืองลี่ พ่อกับแม่รอพวกเรากลับบ้านไปกินมื้อเย็นอยู่!”