เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไม่เอา หนูจะไปกับพี่สาวด้วย!” เสี่ยวฮวาพูดจบก็กลายเป็นลำแสงสายหนึ่ง พุ่งเข้าไปในตราประทับดอกไม้สีทองบนข้อมือของฉู่เจียว ดอกไม้นั้นพลันดูราวกับมีชีวิตขึ้นมา กลีบดอกสั่นไหวเบา ๆ เสียงเล็ก ๆ อ่อนหวานของเสี่ยวฮวาดังออกมาจากข้างใน “แบบนี้พี่สาวก็ไม่ต้องอุ้มหนูแล้ว!”
ฉู่เจียวบีบดอกไม้สีทองที่กำลังเบ่งบานอยู่บนข้อมือเบา ๆ จากข้างในมีเถาวัลย์เส้นเล็กยื่นออกมาพันรอบนิ้วมือของเธออย่างแผ่วเบา ปลายเถาวัลย์ยังซุกซนแตะหลังมือของฉู่เจียวเบา ๆ อีกด้วย
ฉู่เจียวทำได้เพียงยอมแพ้ “ได้ ๆ ๆ! พวกเราไปด้วยกัน!”
เธออาศัยแผนที่ค่อย ๆ หลบเลี่ยงสัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง พาเสี่ยวฮวาเดินไปในโลกที่รกร้างและแตกสลายแห่งนี้โดยไร้จุดหมาย เพียงเดินดูสิ่งต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ พร้อมพูดคุยกับระบบในใจ